டாக்டர் அம்பேத்கரின், ‘Did the Hindus never eat beef?’ நூலிலிருந்து சில பகுதிகள், சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பில்.

டாக்டர் அம்பேத்கரின், ‘Did the Hindus never eat beef?’ நூலிலிருந்து சில பகுதிகள், சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பில்.

"இந்து வேதங்களின்படி, மாட்டிறைச்சியை உண்ணாத ஒருவன் சிறந்த இந்துவாக இருக்க முடியாது!" - விவேகானந்தர் (The Complete Works of Swami Vivekanand, vol.3, p. 536).

"பெண்களின் திருமண வைபவங்களில் பசு மாட்டையும் காளை மாட்டையும் அறுக்க வேண்டும்" - ரிக் வேதம் (10/85/13)

"இந்திரனுக்கு பிடித்த இறைச்சி பசு, பசுவின் கன்று, குதிரை, எருமை ஆகியவனவாம்". - ரிக் வேதம் (6/17/1)

"பரோபகரம் இடம் ஷரீரம்" என்பது இந்து தர்ம சாஸ்திரத்தின் கூற்றாகும். அதாவது இவ் உடல் இறைவனால் கொடுக்கப்பட்டதே, பிறருக்கு உதவவே! அதன் அடிப்படையில்...

இறைச்சிக்குரிய மிருகங்களை மனிதர்கள் உண்ணுவது பாவமில்லை. உண்ணுபவர்களையும் உணவுகளையும் பிரம்மனே படைத்தான். - மனு ஸ்மிருதி (பாகம் 5 / வசனம் 30)

அறுத்துப் பலியிடும் இறைச்சியை உண்ணாத மனிதன், 21 ஜென்மங்களுக்கு, பலியிடும் விலங்காக உருவெடுப்பான். - மனு ஸ்மிருதி (பாகம் 5 / வசனம் 35)

ஒரு பிராமணர், வழிபாட்டின்போது தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இறைச்சியை உண்ண மறுத்தால் நரகம் செல்வார்.
வசிஷ்ட முனிவர் (11/34)

விருந்தினர் வந்தால் பசு மாட்டின் இறைச்சி அளிப்போம். - அபஸ்டாம் கிரிசூத்திரம் (1/3/10)

மிக மிருதுவாகவும், சுவையாகவும் இருப்பதால் பசு மாட்டிறைச்சியை உண்கிறேன். - இராமாயணத்தின் மகரிஷி யாக்யவல்க்கியர் (சீதையின் தந்தையின் குரு) சத்பத் பிராமணம் (3/1/2/21)

[சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பு டாக்டர் அம்பேத்கரின், ‘Did the Hindus never eat beef?’ in The Untouchables: Who Were They and Why They Became Untouchables? in Dr. Babasaheb Ambedkar Writings and Speeches, vol. 7, (Government of Maharashtra, Bombay, 1990, first edition 1948) pp. 323-328.]

விஸ்வரூபம், முஸ்லிம்களுக்கு மத்தியில் உருவாக்கிய தேவையற்ற சிக்கல்களையும் இன்னல்களையும் சிக்கெடுத்தவர்கள

களந்தை பீர் முகமது
Via Facebook
2017-04-14

*
கமல்ஹாஸனின் விஸ்வரூபம் முதல் பாகம் வந்தபோது உண்டான சிக்கல்களைப் பற்றி, ஜெயலலிதா அரசைக் குற்றம் சாற்றி அண்மையில் கமல்ஹாஸன் பேசியிருந்தார்.  அப்போது பெரும்பான்மையோர் இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் மீது அதிருப்தி அடைந்தார்கள்;  முஸ்லிம்களைப் பற்றிப் படத்தில் எத்தகைய கருத்து முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் படம் தணிக்கை செய்யப்பட்டபின் இன்னொரு தடை ஏற்படக்கூடாது என்று எழுத்தாளர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் கூறினார்கள்.  எதையும் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துவதே நேரான வழிமுறை என்பது அவர்களின் வாதம்.

விஸ்வரூபம் தோல்விப்படம்.  அப்படத்தின் மீது குவிந்த கவனத்தால் அது வசூலில் வென்றது.  அந்தச் சூட்டோடு அதன் இரண்டாம் பாகமும் தயாரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.  ஆனால், அப்படி நடைபெறவில்லை.  அதற்குக் காரணம் உண்டு.  படம் தடை செய்யப்பட்டதற்கு இஸ்லாமிய இயக்கங்களைச் சீறிப்பாய்ந்த பலரும் அது வெளிவந்தபின் கமல்ஹாஸனின் மீது சீறலானார்கள்.  தமிழகத்தில் பொறுப்பான அரசியல் கருத்துகளை முன்வைக்கும் அனைத்து இலக்கிய இதழ்களும் எழுத்தாளர்களும் ஆனந்த விகடன் உள்ளிட்ட பெரிய பத்திரிகைகளும் விஸ்வரூபம் படத்தைக் கடுமையாகக் கண்டனம் செய்தார்கள்.  தமிழகத்தின் மனச்சாட்சியை இவர்களே முன்னெடுத்துப் பேசினார்கள்.  விஸ்வரூபம், முஸ்லிம்களுக்கு மத்தியில் உருவாக்கிய தேவையற்ற சிக்கல்களையும் இன்னல்களையும் சிக்கெடுத்தவர்கள் இந்த எழுத்தாளர்களும் பத்திரிகைகளும்தான்.  ஒரு பத்திரிகை கூட படத்தை விதந்தோதவில்லை.  அன்று விஸ்வரூபத்தின் மீது கடுமையானதும் கூர்மையானதுமான விமர்சனங்களை வைத்த எழுத்தாளர்கள் குறைந்தபட்சம் நூறு பேராவது இருப்பார்கள்.  எல்லா பெரிய எழுத்தாளர்களும் (ஓரிருவர் தவிர) முஸ்லிம்களின் மனசாட்சியாக நின்று போர்க்குரலை எழுப்பினார்கள். களத்தில் நின்று முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள்தான் இந்த விமர்சனக் கணைகளை ஏவியிருக்க வேண்டும்.  ஆனால், அந்தச் சூழலுக்கு இடமில்லாமல் நம் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் ஒரு மாபெரும் இயக்கமாக அணி திரண்டார்கள். இந்தக் கோபக் கனலைத் தாங்கமுடியாமல் கமல்ஹாஸன் திணறினார்.  அப்போது விமர்சனம் வெளியான அனைத்து இதழ்களையும் எழுதிய எழுத்தாளர்களையும் கமல் நன்றாகவே அறிவார்.  எப்படியோ அவரின் மனசாட்சியை அவ்விமர்சனங்கள் உலுக்கிவிட்டன.  சூடு ஆறிப்போனதும் “ விஸ்வரூபத்தின் இரண்டாம் பாகம் இணக்கமான சூழலை மேம்படுத்தும்படி அமையும்”  என்றார் கமல்ஹாஸன்.

தமிழ் எழுத்தாளர்களின் இந்த ஆவேசப் போர் முழக்கத்தை எத்தனையெத்தனை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்திருப்பார்கள்?  அவர்களில் எத்தனைபேர் இந்த இதழ்களின் பெயரையோ எழுத்தாளர்களின் பெயரையோ அறிந்திருப்பார்கள்?  தம் சமூகத்தின் மீது விழுந்த தீராப்பழியைத் துடைத்துச் சென்ற எழுத்தாளர்களிடம் இருந்த இரும்பு விரல்களின் தீச்சூட்டை அவர்கள் அறிவார்களோ?  தம்முடைய சமூகக் கடமை என்பதைப் போல எழுதிய எழுத்தாளர்கள் அதற்கான பிரதிபலன்களை எதிர்பாராமலே தம் வழக்கமான பணிகளுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள்.
தமக்காகக் களம் பொருதிய இவர்களை வருங்கால முஸ்லிம் இளைஞர்களுக்கும் ஆலிம்களுக்கும் நாம் அறிமுகப்படுத்த வேண்டாமா?  அதற்கு இந்த முஸ்லிம் சமுதாயம் ஏதாவது முயற்சி எடுத்திருக்கின்றதா?

2007ஆம் ஆண்டிலிருந்து நான் ஒரு கோரிக்கையைத் தொடர்ந்து முன்வைத்துக்கொண்டு வருகிறேன்.  அதாவது, சமூகத்தில் வசதிபடைத்த செல்வந்தர்கள் ஒன்று கூடியோ தனித்தனியாகவோ தமிழகத்தின் மதரஸாக்களுக்குத் தமிழ் இலக்கிய இதழ்களை அனுப்பிவைத்து உதவிபுரிய வேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கோரிக்கை.  இதை முஸ்லிம் சமூகக் கூட்டங்களிலோ நூல் வெளியீட்டு விழாக்களிலோ இஸ்லாமிய இலக்கியக் கழகத்தின் பொதுக்குழுவிலோ தொடர்ந்து முன்வைத்து வந்திருக்கிறேன்.  அந்தக் கூட்டங்களுக்கு முஸ்லிம் செல்வந்தர்கள் பலர் வந்திருந்தது கண்கூடான உண்மை.  ஆனால், அதை எத்தனைபேர் செவிமடுத்தார்கள்?

அவர்கள் ஏன் அப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் அங்கேயே விளக்கியிருக்கிறேன்.  ஒரு முஸ்லிம் எவ்வளவு அப்பாவியாக இருந்தாலும், அவருக்குத் தீவிரவாத இயக்கங்களோடு உறவு உண்டு என்ற வதந்தியைப் பரப்பிவிட்டால் போதும், அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை அத்தோடு பாழாகிவிடும்.  முஸ்லிம் இயக்கங்களோ ஜமாத்துகளோ துணிந்துநின்று அந்த வழக்கை எதிர்கொள்வதில்லை. இதனால், இஸ்லாமிய இளைஞர்களும் மாணவர்களும் தாம் அநாதையாக நிற்பதைப்  போன்ற உணர்வுகளோடு இருக்கிறார்கள்.  தமக்காகப் பேச, வாதாட யாருமில்லை என்று பரிதவிக்கின்றார்கள். எழுத்தாளர்களும் கவிஞர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் கூடவே இடதுசாரி, ஜனநாயக முற்போக்கு சக்திகளும் எப்படி சுழன்று பணியாற்றி எழுதுகிறார்கள் என்கிற அந்த உண்மையை முஸ்லிம் இளைஞர்களின் கண்களில் காட்டிவிட்டால் போதும்;  தம் சமூகத்தைக் காக்கும் அந்த எழுத்தாளர்கள், இதழ்களோடு மனத்தடைகள் இல்லாமல் அவர்கள் ஒன்றித்துவிடுவார்கள்.  நாம் இணைந்து பணியாற்ற வேண்டியது இத்தகைய சக்திகளுடன்தானே அன்றி, மதவாதக் கட்சிகளுடன் அல்ல என்ற உண்மையை உணர்ந்துகொள்வார்கள்.  தமக்கு யாரும் ஆதரவில்லை என்ற அநாதைத் தன்மை அவர்தம் மனத்திலிருந்தும் அகன்றுவிடும்.

நான் இந்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்த காலத்தில், விஸ்வரூபம் படம் வெளியாகியிருக்கவில்லை என்பதை முதலில் ஞாபகம் கொள்ள வேண்டும்.  முஸ்லிம்களின் மீது சர்வதேச ரீதியாக உண்டாகியிருக்கும் தீவிரவாத அவச்சொல்லைத் துடைத்தெறிவதில் சர்வதேச எழுத்தாளர்கள் முன் நின்றார்கள்;  அதுபோலவே தமிழக எழுத்தாளர்களும் சற்றும் குறைவில்லாமல் முன்நின்றார்கள்.

முஸ்லிம் மாணவர்களோ இளைஞர்களோ போதுமான இலக்கியத் தொடர்புகள் இல்லாமல் இருந்ததால் இந்த உண்மையை அறியாமல் போய்விட்டார்கள்.  கலையும் இலக்கியமும் இஸ்லாத்திலிருந்து வெகுதூரத்தில் இருப்பவை என்பனபோன்ற கருத்துகள் எப்படியோ முஸ்லிம் சமூகத்தின் பொதுவான புரிந்துகொள்ளலாக இருக்கிறது.  இதனால் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் உலகத்துக்குள் முஸ்லிம் சமூகம் நுழையவில்லை.

இனிமேலும் இந்த அவலநிலை நீடிக்கக்கூடாது;  இதனை மாற்ற வேண்டும்.   ஆகையால்,  முஸ்லிம் செல்வந்தர்கள் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி,  தமிழ் இலக்கிய இதழ்களை மதரஸா மாணவர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டுசெல்ல வேணுமாய்க் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

பெண்களால் அவ்வளவு சுலபமாக கலாச்சாரத்தை, மதநம்பிக்கைகளையோ கேள்வி கேட்டு, இது எனக்கு வேண்டாம் என abandon செய்யவோ முடியாது

பகிர்வு பதிவு எழுதியவர்: வித்யா விஜயராகவன்

என்ன மயிர் புத்தாண்டுடா என ஆண்கள் இங்கே கூவிக்கொண்டிருக்க, பெரும்பாலான பெண்கள் விளக்கு, சாமி படம், தட்டில் அடுக்கி வைத்த கனிகள்,ரங்கோலி என ஒவ்வொன்றாக aesthetically appealing angleகளில் புகைப்படம் எடுத்து 'ஹேப்பி விஷு' 'ஹேப்பி டமில் நியூ இயர்' என என் வாழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவரவர் belief system அவரவர்க்கு என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், social mediaவில் பேசும் social justice, rational thinking, Hindi/Sanskrit imposition பற்றி எல்லாம் வீட்டில் யாரும் பேசுவதில்லை . பெண்கள் இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் அதிகம் பேசுவதில்லை/பேசவிடுவதில்லை. மீறி பேசினால் அவை வாகை சூட வா படத்தில் 'நீ என்ன புலியா ' என முட்ட வரும் ஆட்டை நிப்பாட்டி விமல் கேள்வி கேட்பார், அதே தொனியில் , 'feministஆ நீயி?' என கேட்டு அடக்கி விடுவார்கள். இத்தனை வருடங்களாக பின்பற்றி வந்த belief systemகளை forego செய்வது ஆண்களுக்கு வேண்டுமானால் சுலபமாக இருக்கலாம் ஆனால்,

1) பெண்களால் அவ்வளவு சுலபமாக கலாச்சாரத்தை, மதநம்பிக்கைகளையோ கேள்வி கேட்டு, இது எனக்கு வேண்டாம் என abandon செய்யவோ முடியாது

2)ஒரு ஆண் இந்த நம்பிக்கைகளை social mediaவில் abuse செய்வது போல வீட்டிலும் 'என்ன மான்னாவுக்கு இத செய்யணும்' என கடந்து விடக்கூடும் ஆனால் அவற்றைப் பெண்கள் சட்டை செய்யாமல் திரும்பவும் தான் பின்பற்றுவதைப் பின்பற்றி, அவற்றை தன் அடுத்த தலைமுறைக்கும் கொண்டு செல்வதை பார்க்கலாம். So whatever we follow without questioning are essentially passed on by our mothers and grandmothers.

3)பெண்கள் சமூக நீதி பேசாமல், மதங்களின் மூட நம்பிக்கைகளை இனங்கண்டு அவற்றை வெறுத்து ஒதுக்காமல் இருக்கும் வரையிலும் ஆண்டாண்டு காலமாக பின்பற்றுவதை பின்பற்றிக் கொண்டு தான் இருக்கப் போகின்றோம் என்பதையும் எப்போது உணரப் போகிறோம்?

4)நாம் தவறு என கருதும் எல்லாவற்றையும் கலாய்த்தும், abuse செய்தும் மட்டும் கடந்து போகின்றோம் ஆனால் அவை ஏன் தவறு, ஏன் நமக்கு வேண்டாம் என்பதைப் பற்றியும் சிறிதளவேனும் ஆக்கப்பூர்வமான விவாதங்கள் ,கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நடந்தாலேயொழிய இவை எல்லாருக்கும் சென்று சேராது, நாம் மட்டுமே அம்மணமாக சுற்றித் திரிபவர்களின் ஊரில் கோவணம் கட்டிய முட்டாளாக வாழ்ந்து மடிவோம், without our point ever being understood by the people who really need to be educated.

- வித்யா விஜயராகவன்

தமிழ் ஆண்டு வரலாறு ( பார்ப்பனிய ஆண்டு வரலாற்றின் இலட்சணம்)

தமிழ் ஆண்டு வரலாறு

( பார்ப்பனிய ஆண்டு வரலாற்றின் இலட்சணம்)

இந்துக் கட வுள் கண்ணன் 60,000 பெண்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே சென்ற நாரதனுக்கும் ஆசை வந்து விடவே, "கண்ணா" நீயே எல்லா பெண்களையும் அனுபவிக்கின்றாயே, எனக்கொரு பெண்ணைத் தரக்கூடாதா?" என்று கேட்டான்.

கண்ணனும், சரி, இந்த ஊருக்குள் நான் இல்லாத வீட்டிற்குள் இருக்கின்றப் பெண்ணை நீ அனுபவித்துக்கொள்" என்று அனுமதித்தான்.

நாரதனும் ஒவ்வொரு வீடாய்ச் செல்ல, எல்லா வீட்டிலும் கண்ணன் காட்சியளித்தான்.

வெறுத்துப்போன நாரதன், கண்ணனின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க தானே ஒர் பெண்ணாய் மாறி கங்கையில் நீராடி வர, கண்ணனும் -  நாரதனும் கூடி சல்லாபிக்கின்றனர். அவர்களுடைய சல்லாபம் 60 ஆண்டுகள் நடந்ததாம்.

அவ( ன் )களுக்கு ஆண்டுக்கு ஒரு குழந்தை வீதம் பிறந்ததாம்.

அந்த குழந்தைகளின் பெயர்களைத்தான் இன்றைக்குத் தமிழ் எனப்படுகிற "பிரபவ முதல் அட்சய," வரையிலான 60 ஆண்டுகளாம்.

மேலும் அந்த 60 பெயர்களில் ஒன்று கூட தமிழில் இல்லை.  தமிழாக இல்லை. எல்லாம் வடமொழிப்பெயர்கள்.

"சைத்ரை முதல் பகுனா" வரை உள்ள சமற்கிருத மாதங்களே தமிழில் "சித்திரை முதல் பங்குனி"  என இடம் மாறியுள்ளன.

இப்படித் தமிழர்களையும்,  நமது பெண்களையும் இழிவுப் படுத்துகிற இந்த 60 ஆண்டு முறையை இனியும் நாம் பின்பற்ற வேண்டுமா?

எனவே தான் நமது தமிழறிஞர்கள் 1921ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு, சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் ஒன்றுகூடி, உலகப் பொதுமறையான திருக்குறளை தந்த  திருவள்ளுவர் பெயரில் தொடராண்டு பின்பற்றுவது என்றும்,  அதையே தமிழாண்டு எனக் கொள்வதென்றும், திருவள்ளுவர் காலம் கி.மு. 31, எனவே திருவள்ளுவர்  ஆண்டு நடப்பு ஆங்கில ஆண்டான 2017டன் 31 கூட்டினால்  வருவது 2048 ஆகும்.  அதுவே தமிழாண்டாகும்.

மேலும்,  சுறவம் (தை ) 1, தமிழாண்டு பிறப்பு என்றும் முடிவெடுத்தனர்.

தமிழ்நாட்டு அரசு இதை 1971 முதல் அரசு பதிவு அட்டவணையில் நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.

எனவே, தமிழர்களாகிய நாமும் இதனையே தமிழ்ப் புத்தாண்டு என நடைமுறைப்படுத்தலாமே.

"சித்திரை வருடப்பிறப்பு" தமிழனின் ஆண்டு பிறப்பன்று.

உணர்ந்து செயல்படுக.

என்றும் தங்களன்புள்ள,
இரெ.சு. முத்தையா
ஆலோசகர்,
மலேசிய மாந்தநேயத் திராவிடர் கழகம்.
012 3965793
017 3660091

தேவதாசி முறையை சட்டப்பூர்வமாக ஒழிப்பதற்கான மசோதா

ராகவன்,பெருமாள் மணி போன்றோர் விவசாயிகளை கொச்சைபடுத்தி பேசுவது ஜீன்லேயே ஊறினதோ????

வரலாறு அறிவோம்

விவசாயிகளின் போராட்டம் குறித்து சில அம்பிகள் பேசிவருவது ஒன்றும் வியப்பானது இல்லை. இவர்களுடைய பாட்டனார் 'தீரர்' சத்தியமூர்த்தியை விடவா இவர்கள் பேசிவிட்டார்கள்.
இதோ ஒரு துளி:
"டாக்டர் முத்துலெட்சுமி, தேவதாசி முறையை சட்டப்பூர்வமாக ஒழிப்பதற்கான மசோதாவை 1929ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 2ஆம் நாள் சென்னை மாகாண சட்டமன்றத்தில் கொண்டு வந்தார். இந்த மசோதாவைப் பற்றியும் அதனை நிறைவேற்றுவது பற்றியும் பெரியார் உள்ளிட்ட தலைவர்களுடன் அவர் ஏற்கனவே ஆலோசனை நடத்தியிருந்தார். எனினும், தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்கு சட்டமன்றத்தில் கடுமையான எதிர்ப்பு கிளம்பியது.
மசோதாவை எதிர்த்துப்பேசிய காங்கிரஸ் தலைவரான சத்தியமூர்த்தி, “தாசி (தேவதாசி) குலம் தோன்றியது நம்முடைய காலத்தில் அல்ல. வியாசர், பராசரர் காலத்திலிருந்து அந்தக் குலம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பலருக்கு இன்பத்தை வாரி வழங்கிக் கொண்டும் வருகிறது. சமூகத்திற்கு தாசிகள் தேவை என்பதை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தாசிகள் கோயில் பணிகளுக்கென்றே படைக்கப்பட்டவர்கள். அது சாஸ்திர சம்மதமானது. தாசிகளை ஒழித்துவிட்டால், பரதநாட்டியக் கலை ஒழிந்துவிடும். சங்கீதக்கலை அழிந்துவிடும். ஆண்டவன் கட்டளையை மீறுவது அடாத செயலாகும். அநியாயமாகும்” என்றார்.
அதற்குப் பதிலளித்த டாக்டர் முத்துலெட்சுமி, “ஒரு குலத்தில் மட்டும்தான் தாசிகள் தோன்ற வேண்டுமா? இது ஆண்டவனுக்கு செய்யும் தொண்டு என்றால், அதை ஒரு சமுதாயத்துப் பெண்கள்தான் செய்ய வேண்டுமா? அந்தத் தொண்டினை உங்கள் சமூகம் உள்பட மற்ற குலத்துப் பெண்கள் ஏன் செய்யக்கூடாது? என்று சத்தியமூர்த்தியைப் பார்த்து சூடாகக் கேட்டார். கடுமையான எதிர்ப்புக்கு நடுவே சென்னை மாகாண சட்டமன்றத்தில் தேவதாசி ஒழிப்பு மசோதா நிறைவேறியது. இதன் மூலமாக, குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்களை பரம்பரை பரம்பரையாக கோவிலில் தேவதாசிகளாக்கி, பாலியல் கொடுமைக்குள்ளாக்கும் வழக்கம் ஒழிந்தது. நீதிக்கட்சி ஆட்சியில் ஏற்பட்ட சமுதாய மாற்றங்களில் இது மிகவும் முக்கியமானது."

அப்படித்தானே சிந்திக்கும்,அம்பிகளும்,அள்ளக்கைகளும்

அதையும் முறியடிப்போம்

தருண் விஜய்: நுண்ணிய நூல் பல கற்பினும்

ஆழி செந்தில்நாதன்
Via Facebook
2017-04-08

தருண் விஜய்:  நுண்ணிய நூல் பல கற்பினும்...

தருண் விஜயுடைய திருக்குறள் ஆர்வம், தமிழ்க்காதல் இதையெல்லாம் பெரும்பாலும் நான் கிண்டலடிப்பதில்லை. மனுசங்களுக்கு சில விஷயங்களில் ஆர்வம் இருக்கலாம்.

கடந்த முறை சிங்கப்பூர் சென்றிருந்தபோது, அங்கே வைத்து ஒரு நிகழ்வில் தருண் விஜயின் பேச்சைக் கேட்டேன். தமிழ், தமிழர் வரலாறு, ராசேந்திரசோழன், வேலு நாச்சியார் என எல்லாவற்றையும் பேசினார். தமிழர்களின் வரலாற்றை அறியாத வட இந்தியர்களான தாங்கள் அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவர்கள் என்று கூட கூறினார்.

தமிழ்நாட்டில் காவி அரசியலை நுழைப்பதற்கான சதிகளில் ஒன்றுதான் தருணுடைய செயல்பாடு என்பதைக் கூட நாம் பொருட்படுத்தாமல், தருணுக்கு உண்மையிலேயே குறள் மீது பற்று இருக்கிறது, தமிழ் தருண் என்று அழைக்கப்படுவதில் பெருமை கொள்கிறார் என்றே வைத்துக்கொள்வோம்.

பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்ற குறள் தனனை மிகவும் பாதித்ததாகவும் உத்தரகாண்டில் தலித்களுக்கு ஆதரவாக தான் செயல்பட்டதற்குக்கூட அந்த குறள்தான் காரணம் என்றும் அந்தக் கூட்டத்தில் கூறினார். நான் கூட கொஞ்சம் நெகிழ்ந்துபோய்விட்டேன்!

ஆனால் ஒரு சங்கியால், ஒரு சாவர்ண கருத்தாளரால், ஆர்எஸ்எஸ்ஸின் சித்தாந்தவாதியால் - அதில் ஊறிப்போன ஒருவரால் - 'பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்' என்பதை உண்மையிலேயே உட்கிரகிக்க முடியுமா?

முடியாது என்பதுதான் உண்மை.  அவர்  சொல்லியிருக்கும் வார்த்தைகள்தான் அதற்கான ஒரே அத்தாட்சி. அவர் தென்னிந்தியர்களை கருப்பர்களாகப் பார்ப்பது மட்டும் சிக்கல் இல்லை, இந்தக் கருப்பர்களோடு நாங்கள் இணைந்து வாழவில்லையா என்று அவர் கேட்கிறாரே அந்த பார்வைதான் சங்கியின் பார்வை.

இந்தியா என்பது இந்து மேல்சாதிக்கார்ரகள் - மூவர்ணர்களின்- நாடு என்பதுதான் அவரது பார்வை. அவர் தென்னிந்தியாவிலும் வடக்கு மத்திய மாநிலங்களிலும் கோடிக்கணக்கான கருப்புத் தோலர்களை சகித்துக்கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. நாங்கள் வெள்ளையர்கள், நீங்கள் கருப்பர்கள் என்கிற எதிர்வை அவர் முன்வைத்திருக்கிறார். இதுதான் தருண். இதுதான் ஆர்எஸ்எஸ்.

எங்கிருந்து வந்தது இந்த வெள்ளை vs கருப்பு பிரிவு? இது பழைய பிரிவா? கார்மேனியனையும் பச்சை மா மலை போல் மேனியை உடையவனையும் காளியையும் கும்பிட்டவனிடமிருந்து வந்த பிளவு அல்ல இது. ஒரே சமயத்தில் பொன்னார் மேனியனையும் காக்கை நிறத்துக் கண்ணனையும் கும்பிட்டவர்களின் குரலா இது?

உண்மையில் ஆர்எஸ்எஸ்ஸின் இந்துத்துவா என்பது மேலைநாட்டு ஆரியவாதத்திடமிருந்து, வெள்ளை நிறவெறி சித்தாந்தங்களிலிருந்து நிறைய கற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. தருணின் ஆழ்மனத்திலுள்ள வெள்ளை vs கருப்பு என்பது பாசிசத்தின் நாங்கள் vs நீங்கள் என்ற உளவியலோடும் ஐரோப்பிய நிறவெறியோடும் இணைகாண வேண்டிய ஒன்று. 

இந்திய வர்ண சித்தாந்தமும் ஐரோப்பிய  வண்ண சித்தாந்தமும் இணைந்த ஒரு புள்ளியில்தான் இந்தியாவில் தோலின் நிறம் பார்க்கப்படுகிறது. அதை மேலும் அழகூட்டுகிறது சிவப்பழகு மோகச் சந்தை.

உண்மையில் இந்தியாவில் யாரும் கருப்பும் அல்ல வெள்ளையும் அல்ல என்பான் அமெரிக்கன், நாமெல்லாம் அவனுக்கு colored people.

தோலின் நிறம் பற்றிய தமிழர்களின் கலாச்சாரப் பதிவுகள் என்ன என்பதைப் பார்க்கவேண்டும். எப்போது தோல் நிறம் சார்ந்த உயர்வு, தாழ்வு மனப்பான்மைகள் நம்மை பீடிக்க ஆரம்பித்தன என்பதைப் பார்க்கவேண்டும்.

தருணுடைய குரல் என்பது வட இந்திய / தென் இந்திய மேல்சாதிகளின் குரல்தான். அது வண்ணம் தொடர்புடையது மட்டுமல்ல, வர்ணம் தொடர்புடையது.

ஆனால் அவர் தென்னிந்திய "வெள்ளைத் தோலர்களை" சட்டென்று கைகழுவிவிட்டார் என்பதில் இங்கு பலருக்கு அவர் மீது கோபம் ஏற்படலாம். நாங்களும் வெள்ளைதான் அல்லது சிவப்புதான் என்று அவர்கள் குதிக்கலாம்.

இந்துவத்துவ சக்திகளின் கலாச்சார தேசிய அடையாளங்களில் ஒன்றாக திருக்குறளை ஆக்க முயன்ற தருணால், ஒருபோதும் திருவள்ளுவரை புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதுதான் உண்மை.

இறுதியாக ஒரு திருக்குறளைப் பார்ப்போம்.

"நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுந்தன் உண்மை யறிவே மிகும்"

இதற்கு தமிழ்நாட்டு 'வெள்ளையர்' (நன்றி: டிகேஎஸ் இளங்கோவன்) கலைஞர் எழுதிய உரை:

"கூரிய அறிவு வழங்கக் கூடிய நூல்களை ஒருவர் கற்றிருந்த போதிலும் அவரது இயற்கை அறிவே மேலோங்கி நிற்கும்."

இங்கே உண்மை அறிவு என்பது என்ன? ஒரு ஆர்எஸ்எஸ் சித்தாந்தவாதிக்கு உண்மை அறிவு என்பது என்னவாக இருக்கமுடியும்?

ஜவடேகர் "பள்ளிகள் சோறு சாப்பிட்டு போக கூடிய இடமாக உள்ளன" - என மனசாட்சி இல்லாமல் பேசுகிறார் .

Sivasankaran Saravanan

Via facebook

2017-04-07

1) சென்னை மாகாணத்தில் நீதிக்கட்சி ஆட்சியில் இருந்தபோது சென்னையின் ஒரு சில பள்ளிகளில் மட்டும் மதிய உணவு வழங்கப்பட்டது.

2) 1955 ல் முதலமைச்சரான பெருந்தலைவர் காமராஜர், கல்வி இலவசமாக தந்தும் ஏன் கல்வி கற்க சிறுவர்கள் வருவதில்லை என யோசித்து மதிய உணவுத்திட்டத்தை மாநிலம் முழுவதும் கொண்டு வருகிறார்.

3) 1977ல் முதல்வரான எம்ஜியார் சத்துணவுத்திட்டம் என பெயர் மாற்றி பள்ளி நாட்களில் மட்டுமே மதிய உணவு என இருந்ததை வருடத்தின் எல்லா நாட்களிலும் மாணவர்களுக்கு உணவு வழங்கவேண்டும் என உத்தரவிட்டார்.

4) பிறகு ஆட்சிப்பொறுப்பேற்ற கலைஞர் பெயருக்கு ஏற்றார் போல சத்தான உணவாக இருக்கவேண்டும் என கருதி மதிய உணவோடு முட்டையும் சேர்த்துப் போடச்செய்தார்.

5) அதைத்தொடர்ந்து ஆட்சிக்கு வந்த ஜெயலலிதா சோறு முட்டையோடு சுண்டல் கலவை சாதம் தரலாம் என திட்டமிட்டார்..!

அப்படிப்பட்ட திட்டத்தைத்தான் இன்று மத்திய கல்வி அமைச்சர் ஜவடேகர் "பள்ளிகள் சோறு சாப்பிட்டு போக கூடிய இடமாக உள்ளன" - என மனசாட்சி இல்லாமல் பேசுகிறார் .

தமிழ்நாட்டு ஆட்சியாளர்களின் காலை கழுவி குடித்தால் கூட காவிக்கட்சிக்கு புத்தி வராது.

தமிழ்நாட்டு ஆட்சியாளர்களின் கால் தூசுக்கு கூட இவர்கள் சமமாகமாட்டார்கள்..!